Week 31 – Albanië en Kosovo

Op vrijdagavond hebben we heit, mem en Thijs uitgezwaaid op het vliegveld en hebben wij op de parkeerplaats van het vliegveld geslapen. Het was een redelijk rustige nacht, ondanks de landende en stijgende vliegtuigen. De volgende morgen hebben we met een croissantje en verse sinaasappelsap ontbeten bij een restaurantje op het vliegveld en hebben we nog wat internet gesnoept.

Tijdens onze voorbereidingen voor deze reis en het verbouwen van de bus kwamen we in contact met een ander Nederlands stel die ondertussen ook al een tijdje op reis zijn. Thomas, Lilian en hun zoontje Luuk (@onsbusavontuur) zijn ook in Albanië en we wilden elkaar nu wel eens in het echt ontmoeten (we kenden elkaar hiervoor eigenlijk alleen door Instagram, WhatsApp en bellen). We moesten nog wat boodschappen doen, dus besloten samen af te spreken bij een winkelcentrum. Wij kwamen daar als eerste aan en hebben geprobeerd een nieuwe bikini voor Lydia te vinden. Lastig, want in vergelijking met de rest van Albanië was hier alles superduur! We zijn dus maar de supermarkt in gelopen. Voor jullie beeldvorming: de meeste Albanese supermarkten zijn klein en hebben alleen het hoognodige. Deze supermarkt was over de top groot. Ze hadden belachelijk veel (alleen al het tandpastaschap was groter dan een normale halve supermarkt) en ook veel verschillende merken. We hebben meer dan een half uur lopen zoeken naar onze boodschappen en kwamen er achter dat ze ook niet eens groenten en fruit hadden. Gelukkig hadden ze wel een bikini voor Lydia (en een pashokje die niet op slot kon, dat dan weer wel) en eenmaal buiten stond de bus van onsbusavontuur (Walter) al naast Heinz. Even later kwamen we ook zijn passagiers tegen en hebben we kennis gemaakt.

We hebben een broodje gegeten en zijn toen samen naar het strand gereden. Wij gingen eerst nog even langs een groenteboer, dus kwamen wat later aan. Toen we Thomas en Lilian weer vonden schrokken we van de toestand op het strand. Er waren heel veel Roma’s die probeerden in de bus te klimmen, er lag heel veel afval en het was er ontzettend druk. Iets verderop konden we wel parkeren op het drukke ‘parkeerterrein’ en we zijn vervolgens als eerste naar het strand gegaan. De zee was vies en druk en ook het strand was niet veel beter, vooral voor ons een grote overgang, want dit hadden we nog niet meegemaakt. Gelukkig verkeerden we in goed gezelschap. We hebben vooral veel gepraat en Luuk heeft Lydia bedolven onder het zand. Aan het eind van de middag hebben we de bussen naast elkaar gezet en het een beetje afgeschermd, zodat we nog een beetje privacy hadden. Bij het inparkeren bleek dat de draaiknop van de bus (waarmee je kunt zorgen dat de bus stationair draait) af was gebroken. Gelukkig kon Jelte hem fixen en hebben we verder lekker samen gegeten en de rest van de avond buiten gezeten.

Er was harde muziek vanuit een strandtent tot na middernacht, maar gelukkig heeft iedereen wel lekker kunnen slapen. De volgende morgen besloten we een strand verder te rijden met Thomas en Lilian. Wij zijn eigenlijk op weg naar het noorden en zij naar het zuiden, maar we vinden het wel gezellig met z’n 5en, dus zijn we naar het strand gereden waar wij ook al met heit, mem en Thijs hebben gestaan. Eerst hebben we met veel moeite de bussen van de parkeerplaats afgekregen. Er zijn namelijk geen vakken, dus iedereen doet maar wat. Met twee bussen van 6 meter is het dan wat lastig om ze eruit te krijgen. We hebben ook nog wat Roma kindjes uit de bus moeten duwen, onze watermeloen viel kapot vanaf het bed op de grond, maar daarna konden we de snelweg op rijden. We probeerden te communiceren met walkietalkies, maar dat is nog moeilijk! Nu snappen we waarom dat altijd fout gaat bij wie is de mol.

Na anderhalf uur rijden en vele confrontaties met weggebruikers verder (auto’s die zomaar oversteken, invoegen of in tegengestelde richting rijden, fietsers of voetgangers op de snelweg en noem het maar op!) kwamen we aan op het strand. Het waaide heel hard, dus we werden gezandstraald. Gelukkig was er achter het grote strand nog een klein strandje. Daar waren maar een paar andere mensen en er was minder wind. We hebben gezwommen en ’s avonds nog lekker gegeten en gepraat.

Gezellig samen koken!

De volgende dag hebben we nog een dagje op dit plekje gestaan. We hebben op het strand gelegen, gezwommen en Jelte heeft weer dingen gevonden op het strand. Ook kwamen er koeien op het strand, die de hele middag op het strand hebben gelegen. ’s Avonds hebben we een kampvuur gemaakt en hamburgers en appels gebraden, heerlijk!

’s Morgens hebben we de bussen opgeruimd en daarna hebben we afscheid genomen. We hebben een fijne tijd gehad samen, maar wij zagen er ook wel weer naar uit om met z’n tweeën verder te reizen. Dat was namelijk alweer 5 weken geleden! We hebben nog een drag race gehouden op het strand (en Heinz won!) en daarna splitsten onze wegen. Wij gingen naar het noorden. We waren eerst van plan om weer naar Tirana te gaan om te kijken of ze daar onze radiator konden fixen (er zit een klein lek), maar onderweg hadden we geen zin meer om de drukke stad weer in te gaan. Indien het niet heel noodzakelijk was, zijn we naar Krujë gereden en van daaruit verder de bergen in. Heerlijk om weer in de echte bergen te zijn en de wegen waren prachtig! We vulden nog ons water bij met bronwater en probeerden toen het park4night plekje te vinden. Die stond verkeerd aangegeven op de kaart. De gloednieuwe asfaltweg hield namelijk op en ging over op een enorm hobbelige zandweg. We reden dus een stukje terug en gingen aan de weg, maar onder de bomen staan. We waren hoog in de bergen en eindelijk was het koel! De temperatuur in de bus is de afgelopen maanden niet onder de 25 graden uitgekomen (en meestal was het ’s nachts boven de 30 graden), maar nu was het 22 graden ’s avonds! Heerlijk!

De volgende morgen hebben we rustig aan gedaan. We hebben ons bijbelleesrooster ingehaald, de afwas gedaan, de banden van de bus opgepompt en toen zijn we weer onderweg gegaan. We moesten de weg weer helemaal terug rijden, wat geen straf was, want het uitzicht was prachtig! we reden nog wat noordelijker en stopten uiteindelijk bij een riviertje. Het was nu wel weer warm, dus hebben we verkoeling bij de rivier gezocht en Jelte heeft bamboe gevonden om de luifel (ook gevonden) vast te kunnen maken. Ook heeft Jelte de draaiknop van de bus (waarmee je hem stationair kunt laten draaien) weer moeten maken. We moeten maar snel op zoek naar een andere! Later kwam er een bruidspaar foto’s maken bij de rivier en hebben ze ons bankje gebruikt voor de fotoshoot. ’s Avonds is Lydia op tijd gaan slapen en heeft Jelte Prison Break gekeken.

’s Morgens hebben we eerst de vorige blog gepost met het laatste restje internet van de simkaart die Heit en Mem hadden gekocht. Om 1 uur liep het af en hadden we de blog gepost. Daarna waren we weer heerlijk onbereikbaar! We hebben nog wat gegeten en zijn toen best laat voor onze doen, vertrokken naar een volgende plek. We reden richting de grens van Kosovo over een prachtige weg door de bergen. Het was berg op en berg af, dus het duurde langer dan we dachten om deze weg te rijden. Halverwege zijn we gestopt op een bergtop met mooi uitzicht. Hier hebben we nog kunnen genieten van alle rust om ons heen, hebben we lekker gegeten en hebben we sinds lange tijd weer samen een film gekeken.

De volgende morgen zijn we na ons ontbijt weer vertrokken. We hadden het plan om naar Kosovo te rijden, maar dat bleek een beetje te optimistisch. De weg door de bergen eindigde bij een snelweg, waar je op de Albanese manier (via de tegenovergestelde richting en daarna oversteken naar de goede weghelft) op kon rijden. Toen zijn we naar het stadje Kukës gereden. Daar wilden we nog een kaart posten en tanken. Eerst moesten we de kaart nog vinden. Gelukkig zijn er hele behulpzame mensen in Albanië, elke keer als we aan het zoeken zijn, komt er gelijk iemand aan lopen die vraagt of hij kan helpen. Zo vonden we met behulp van een voorbijganger een supermarkt en in de supermarkt waren er aardige medewerkers die een kaart voor ons hadden.

Daarna zijn we op zoek gegaan naar een postkantoor en naar WiFi, want we hadden het adres voor de kaart niet. Helaas was ons berichtje van de vorige keer nog niet verstuurd en moesten we even wachten. We hebben toen eerst gepind en gegeten in een restaurantje. Daar ontmoette we even later een Oostenrijks gezin die op vakantie was en ook al hele mooie reizen gemaakt had. Ze hebben na het eten samen met de medewerkster uit het restaurant nog even in de bus gekeken. Vooral vanwege de schoorsteen van onze houtkachel keken ze vol verbazing naar binnen. Daarna zijn we weer naar de WiFi gegaan, hebben we het adres gekregen, op de kaart gezet en de kaart verstuurd. Missie geslaagd! Van ons laatste Albanese geld hebben we de tank nog vol gegooid en gingen we op zoek naar een slaapplek. We hadden geen zin om nog veel verder te rijden, dus reden we een klein stukje terug. Jelte had namelijk op Google Maps een punt gezien dat ‘tourist camps’ heette. Daar zijn we heen gereden over een hobbelige zandweg. Onderweg hebben we bramen geplukt langs de weg. Onder en tussen de braamstruiken zaten schildpadden. Uiteindelijk kwamen we aan in een klein dorpje waar het plekje was. Jelte is er heen gelopen, maar het was niet erg vlak. We zijn toen terug geregen naar de braamstruiken en hebben daar op een vlakke plek geparkeerd. Af en toe sjokte er een schildpad voorbij, leuk zo’n achtertuin! We hoefden geen eten meer te koken of af te wassen, heerlijk. ’s Avonds kwam er nog een jongen langs die ons had gezien in het dorp. Het bleek dat hij het punt ‘tourist camps’ had toegevoegd. We hebben samen gepraat, voornamelijk over het verschil tussen Albanië en andere landen.

De volgende morgen zijn we naar Kosovo gereden. De grenscontrole was eigenlijk wel makkelijk, behalve dat onze verzekering voor de auto niet geldig is. Hmmm, daar hadden we niet aan gedacht. De regering van Kosovo wel, want we konden gelijk een verzekering voor 15 dagen afsluiten. We hopen die niet nodig te hebben…
Eigenlijk hadden we verwacht veel verval te zien van een land dat nog niet zo lang geleden nog in oorlog was, maar het was veel moderner dan Albanië. Sommige huizen zien er nog niet heel ‘af’ uit, maar in Albanië heb je dat nog meer dan hier. We reden over de snelweg, stopten om wat te eten en zagen hele bruidsstoeten voorbij komen (inclusief natuurlijk veel getoeter, à la Albanië). Kosovo is maar heel klein, dus je rijdt er zo doorheen. Wij reden naar Prishtina, de hoofdstad, over een inmens drukke rotonde waar iedereen maar deed wat hijzelf goed vond en daarna naar de Bear Sanctuary. Dit is een opvangcentrum voor bruine beren die gered zijn uit voornamelijk restaurants in Kosovo en Albanië. Tot voor kort leefden ze daar in kleine kooitjes als vermaak voor klanten. Je kon door het prachtige park lopen en de beren kwamen heel dichtbij. Nadat we het park door waren, parkeerden we dichtbij een meer. Het regende, dus hebben we computerspelletjes gespeeld en series gekeken. ‘s Avonds kwam er nog een Engels stel met een camper bij ons staan, waarmee Jelte even heeft gepraat. ‘s Nachts waren we diep in slaap toen er opeens een auto vlak voor onze bus kwam staan met luide muziek. Er stapten mensen uit en die waren erg luidruchtig, dus konden we pas weer slapen toen ze een half uur later vertrokken. Er liepen ook zwerfhonden rond de bus die de hele tijd gromden en blaften. Geen rustige nacht dus voor ons.

‘s Morgens hebben we nog even met de Engelsen gepraat en ervaringen gedeeld. Daarna zijn we naar Pristina gereden waar we de was hebben gedaan bij een self wash laundromat. Daar was ook WiFi, dus hebben we de blog weer kunnen posten en daarna zijn we de stad ingelopen op zoek naar een sticker voor de bus.

Groeten uit de wasserette!

4 antwoorden op “Week 31 – Albanië en Kosovo”

  1. Groetjes van oma Oudenampsen. Ze reed vanmorgen met ons mee terug vanuit de VG Musselkanaal. We hebben even leuk gepraat over het familiebezoekje.
    Wat leuk ook, dat jullie zo nu en dan mensen treffen die zo’n beetje hetzelfde doen als jullie. Die witte bus lijkt ook mooi! In ons dorp rijdt de laatste tijd ook steeds een leuke oude Mercedes buscamper. Een grijze. Dan denk ik altijd even aan jullie. Groetjes!

  2. Prachtig dat jullie zo genoten hebben met heit, mem en Thijs. Daarna ook al weer van alles beleefd! Fijn al die ontmoetingen! Wij genieten van jullie verhalen!

  3. bedankt weer voor het mooie verslag….heel leuk weer, al die dingen die jullie beleven. Elke dag opstaan en denken: wat zal de dag ons nu weer brengen?. Wat komt er vandaag op ons pad? Welke mooie plekken nu weer ontdekken? Echt een avontuur!
    Maar we bidden ook om bescherming, zeker in die verlaten gebieden, je komt met allerlei types in contact….
    Fijne tijd en tot het volgende verslag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *