Beroofd..

De laatste blog eindigde in Marokko. In de week erna zijn we naar Spanje gereden en daarna door naar Portugal. We hadden namelijk gezien dat er een paardenfestival zou plaatsvinden en Lydia vond het leuk om dat mee te maken.

Op zaterdag 2 november hebben we nog 4 uur gereden naar het plaatsje Golegã. Het was er enorm druk, waardoor een parkeerplek vinden moeilijk was. Bij een begraafplaats was echter nog wel genoeg plek. Er stonden een aantal auto’s en een camper. We hebben een tas ingepakt, de bus op slot gedaan en zijn naar het festival gegaan. Na anderhalf uur wilden we weer wat gaan eten in de bus en zijn we terug gelopen. Daar aangekomen zat er tape op de deur van de bus, o nee! De sloten waren geforceerd en toen we binnen kwamen was alles overhoop gegooid. We waren beroofd…de twee laptops, Lydia’s camera met alle lenzen, haar portemonnee en de bluetoothspeaker waren weg. Het ergste voor ons was nog dat we de meeste foto’s en filmpjes van de reis op externe harde schijven hadden en die zaten in de laptoptas. We zijn dus alle foto’s van de laatste 10 maanden kwijt geraakt. De dieven zijn via de deur weer naar buiten gegaan, hebben die weer dichtgeplakt met onze eigen ducktape en hebben de rol toen ook meegenomen…

De afgelopen dagen zijn we verdrietig geweest en boos. We voelen ons verslagen, wie doet nu zoiets?! We hebben al hele lieve berichtjes gehad van de mensen die we op de hoogte stelden. Daar zijn we erg dankbaar voor, ook dat we zelf niet aanwezig waren op het moment van de inbraak en dat er naast de sloten niets kapot is gemaakt. Toch blijft het lege gevoel achter en vinden we het ontzettend jammer dat we naast de foto’s op de site (die in lage resolutie zijn, dus niet geschikt voor bijvoorbeeld een fotoboek) niets meer hebben. We beseffen daarnaast heel goed dat het maar spullen waren en dat het belangrijker is dat we elkaar nog hebben.

Week 43 – Van Marrakesh naar de Atlantische kust

Maandagochtend werden we wakker op de camping bij Marrakesh. Lydia heeft de was nog gedaan en gedoucht en we hebben de vorige blog nog gepost met het trage internet van de camping. Rond het middaguur reden we naar de Carrefour om nog even goed in te slaan en daarna reden we naar het Atlasgebergte. Het was bewolkt en fris, echt een beetje herfstachtig. We vonden een plekje in de schaduw van de hoogste berg van Noord Afrika, de Toubkal. Er kwam een hele kudde geitjes voorbij en de herder vroeg om een brood, die we hem hebben gegeven. Verder kwam er niemand langs en was het er erg stil. Lydia vond dat eigenlijk wel een beetje eng, omdat er vorig jaar in deze bergen twee toeristen waren vermoord. We hebben gevraagd om Gods bescherming en hebben hierop vertrouwd. We hebben toen rustig kunnen slapen en ’s morgens was het weer strakblauw.

“Week 43 – Van Marrakesh naar de Atlantische kust” verder lezen